İlçeler

İlin İdari Bölünüşü

Edirne ilimizin Merkez ilçesi  dışında (8) ilçesi mevcuttur. İlimiz dahilinde toplam (23) belediye, (251) köy mevcuttur. Kırsal kesimde oba, mezra olarak nitelenen yerleşim şekli mevcut değildir. Yerleşim  genelde toplu yerleşim şeklindedir.

Belediye ve köyler dağılımını gösteren tablo aşağıdadır.

İLÇE  ADI

BELEDİYE SAYISI

KÖY SAYISI

Merkez

1

37

Enez

1

19

Havsa

1

22

İpsala

5

18  

Keşan

5

45

Lalapaşa

1

27

Meriç

3

21

Süloğlu

1

10

Uzunköprü

5

52

T O P L A M

23

251

İlçeler

Merkez    Enez Havsa İpsala Keşan Lalapaşa Meriç Süloğlu Uzunköprü

Edirne (merkez) ilçesi, ilin kuzey yarısında ve Lalapaşa yaylası üzerindedir. Doğuda Süloğlu ilçesi, batıda Yunanistan, kuzeyde Bulgaristan ve Lalapaşa ilçemiz, güneyde Uzunköprü ve Havsa ilçeleriyle komşudur. Yüzölçümü 1.000 km2’ye yakındır. Bu bakımdan ilin üçüncü ilçesidir.

İlçede dağ yoktur. Büyük kısmı yaylalıktır. Vadileri sığ, bunların yamaçları az eğimlidir. Ovalarının çoğu, Meriç nehri vadi tabanındadır. İlçenin büyük akarsuları, Meriç nehriyle Arda ve Tunca çaylarıdır. Üçü Tunca’ya, biri Meriç’e karışan Dört büyük deresi vardır. Akdeniz ikliminin Trakya Geçit Tipi alanındadır. Rüzgarlar daha çok kuzey yönlerden, orta şiddette eser. Yağış bakımından yarı nemlidir. Doğal bitki örtüsü, kuru ormandır. Ortadan kalkan ormanların yerinde bozkır oluşmuştur. Bozkır, tarla ve otlak olarak kullanılır.

İlçenin nüfusu, 125.000’e yakındır. Nüfus miktarı bakımından ilin birinci ilçesidir. Halkın 100.000’den fazlası Edirne kantinde oturur, tarım ve tarıma dayalı endüstri alanlarında çalışır. İlçe, endüstri bakımından, ilin en gelişmiş ilçesidir. Çeşitli fabrikaları ve küçük sanayi sitesi vardır. 20’den fazla çarşısı ve iş hanı, 300 kadar ortaklık, 1.000’den fazla esnaf ve tüccar, 20’ye yakın banka şubesi bulunmaktadır. Edirne kantinde haftanın dört günü pazar kurulur. İlçe, alış verişinin çoğunu, İstanbul ve Tekirdağ illeriyle yapar. Ulaşım ve haberleşme durumu iyidir. Devlete ve özel girişime ait eğitim ve öğretim kurumları çoktur. Trakya Üniversitesinin merkezi Edirne kentindedir.   

İlçenin tarihi, Orta Asyalı Traklarla başlar. İlçe ilkçağda Trak krallıklarıyla Pers, Büyük İskender ve Büyük Roma İmparatorluklarının sınırları içindeydi. Büyük Roma İmparatoru Adriyan, Trakların kurduğu kasabayı büyütüp Edirne kalesi içine aldı. İlin ve kentin adı, bu imparatorun isminden gelir.

İlçe, ortaçağda, Bizans İmparatorluğuna aitti. 10 yüzyıl kadar bu imparatorluğun sınırları içinde kaldı. Çeşitli Budumluların ve Haçlıların saldırılarına uğradı. 1361 yılında Osmanlı Türklerinin eline geçip gelişti. Değerli mimarlık eserleriyle donandı. 90 yıl kadar, Osmanlı kentinin başkenti oldu. Deprem, yangın ve su baskınlarından zarar gördü. Fakat yüzyıllarca düşman saldırısına uğramadı. 19.yüzyılın birinci ve ikinci yarılarında kısa süreyle, Rusların eline geçti. 20.yüzyılın birinci yarısında, Birinci Balkan Savaşından sonra, bir süre Bulgarların işgalindeydi. Birinci Dünya ertesinde, iki yıl kadar Yunan yönetiminde kaldı. Büyük Zafer ve Mudanya Ateşkes Antlaşmasından sonra, düşmanlar ilçeden ayrıldılar. Aracı durumundaki Fransız birliği Edirne’yi 24 Kasım 1922’de kente girmiş bulunan kuvvetlerimize ve valimize, 25 Kasım 1922 tarihinde teslim etti. Kente yeniden Türk bayrağının çekilişi 24 Kasım, kentin resmen geri alınışı 25 Kasıma raslar.

Edirne kenti, tarihsel mimarlık eserleri bakımından çok zengindir. Eserlerin birçoğu, ören durumundadır. Diğerleri olağanüstü, birinci ve ikinci dereceden değerli esrler olarak üç bölümde incelenir. Tarihsel yapıların en ünlüsü, Mimar Koca Sinan’ın başeseri olan Selimiye Camiidir. Selimiye, Üç Şerefeli ve Eski Cami üçgeniyle tarih turizm bakımından daha önemlidir. İlçenin önemli turistik olayları, Kırkpınar Haftası etkinlikleriyle, Ramazan ayında yapılan cami ziyaretleridir. Düzgün yolları ve rahat konaklama yerleri bulunan Edirne kenti iç ve dış turizm bakımından değerlidir.   

Enez   Merkez  Havsa İpsala Keşan Lalapaşa Meriç Süloğlu Uzunköprü

Enez ilçesi, ilimizin güney batı köşesindedir. Doğusunda Keşan ilçesi, batısında Ege denizi, kuzeyinde Yunanistan ve İpsala ilçemiz, güneyinde Saroz körfezi bulunur. Yüçölçümü 450 km2 kadardır. Bu bakımdan ilin yedinci ilçesidir.

Tek dağı, Çandır (Çan Hıdır) dağıdır. Bunun yükseltisi 400 metreye yakındır. İlçenin doğu yarısı, Saroz körfezi kuzeyinde uzanan Pelin yaylası üzerindedir. Bu yaylanın yükseltisi 50 ile 150 metre arasında değişir. Doğusundaki geniş vadi tabanı, Enez ve Yenice ovası adıyla anılır. İlçenin tek nehri, Meriç’tir. Platin, Gökgür, Ayana, İncirlidere adlı dereleri vardır. Doğal gölleri Çeltik, Dalyan, Küçük Tuzla, Bücürmene ve Taşaltı’dır.

İlçe, Akdeniz ikliminin Marmara Tipi alanındadır. Rüzgarlar, daha çok kuzey yönlerden ve orta şiddette eser. Yazlar sıcak ve epey kurak, kışlar serin ve yağışlı geçer. İlçe, yağış bakımından yarı nemlidir. Doğal bitki örtüsü kuru ormandır. Denize bakan yamaçların örtüsü maki’dir. Maki, bodur ağaçlar ve kurakçıl otlardan oluşmuştur. Bu katkılı bir makidir. Karadeniz iklimine özgü bitkilerle karışıktır. Ormanların ortadan kaldırıldığı yerlerde Bozkır oluşmuştur. Bozkır, tarla ve otlak olarak kullanılır. İlçenin üçte birini kaplar.

İlçenin nüfusu, 13.000’e yakındır. Enez, nüfus bakımından ilimizin yedinci ilçesidir. Merkezin nüfusu, 3.500 kadardır. Çoğunluğu köylerde oturan halk, tarım alanında çalışır. Tahıllar ayçiceği ve çeşitli toprak ürünleriyle evcil hayvanlar yetiştirir. İlçede tarıma dayalı endüstri gelişmiştir. Bir balıkçı kooperatifi bulunur. Cuma günleri kurulan pazar, ilçenin ticaretini canlandırır. Ulaşım hem kara hem deniz yoluyla sağlanır. Enez’in büyük liman tesisleri, 1992 yılında hizmete girmiştir.

İlçe merkezi, ilk çağda bir Yunan sömürge yeri olarak kurulmuştur. Adı, bir yunan prensinin (Eneyaz’ın) isminden gelir. Traklar, pazar köyünü büyütmüşlerdi. Enez Kasabası, büyük İskender İmparatorluğu döneminde daha büyüdü. Büyük Roma İmparatorluğu zamanında, zengin bir liman kenti oldu. Orta çağda, Bisanz İmparatorluğuna bağlıydı. Bir Bizans Prensesinin çeyizi olarak Cenevizlilere verildi. Cenevizlilerin burada kurduğu Derebeylik, 14.yüzyılda Osmanlı üstünlüğünü tanımıştı. 15.yüzyılda genişleyip Semadirek ve İmroz adalarını kapsadı. İstanbul alındığında, Trakya’da alınmadık yer olarak sadece Enez kalmıştı. 1456 da karadan ve denizden kuşatıldı. Zamanın derebeyi kaçmıştı. Enez, savaşsız teslim oldu. Osmanlı filo komutanı Yunus kaptan Taşoz ve Limni adalarını da aldı. Ünlü gezgin Evliya Çelebi 17.yüzyılda, Enez’i gelişmiş bir liman kenti olarak görmüştü. İlçe 19.yüzyılın I.ve II. yarılarında, iki kez Rusların eline geçti. Birinci Balkan Savaşından sonra Bulgarlar ve Birinci Dünya Savaşı ertesinde Yunanlılar tarafından alındı. İki yıl kadar Yunan  yönetiminde kalan Enez, 23 Kasım 1922 tarihinde kurtarıldı. 1926 yılında Keşan’ın bir bucağıydı. 1953 yılında ilçe oldu.

Bilginlerimizin kazalar yaparak bulduğu taşınır eserler, Edirne Müzesindedir. Tarihsel yapılar, Birinci Dünya Savaşındaki bombardımanlardan zarar görmüştür. Enez Kalesi içindeki küçük Ayasofya Kilisesi (Fatih Camii) sanat değeri taşır. İlçe av ve deniz turizmi bakımından önemlidir. En ilginç turizm olayı, Balık Festivalidir. Çeşitli etkinliklerle kutlanır.

Havsa   Merkez Enez İpsala Keşan Lalapaşa Meriç Süloğlu Uzunköprü

Havsa İlçesi, İlimizin kuzey yarısında ve Lalapaşa yaylası üzerindedir. Doğuda Kırklareli İli, batıda Edirne merkez ilçesi, kuzeyde Süloğlu ve güneyde Uzunköprü ilçeleriyle komşudur. Yüzölçümü 550 kilometre kareye yakındır. Bu bakımdan ilimizin altıncı ilçesidir.

İlçede dağ yoktur. Kuzey-güney doğrultusunda sıralanan tepeler vardır. Bu, az yükseltili yayvan tepelerin en yükseği, Doğruk Tepe’dir. Vadileri derinliği azdır. Bu vadilerden birinin geniş tabanı Osmanlı Ovası adıyla anılır. Başlıca akarsuları Oğulpaşa, Necatiye, Kuleli dereleriyle, Darı dere ve Aşırı deredir. Bunlar Ergene ırmağının kollarıdır. İlçede doğal göl yoktur. Yapay gölet vardır.

İlçe, Akdeniz iklimi Trakya Geçit Tipinin alanındadır. Rüzgarlar, daha çok kuzey yönlerinden eser. Orta şiddettedirler. Yazlar genellikle sıcak ve kurak, kışlar soğuk ve epey yağışlı geçer. İlçenin iklimi, kara iklimidir. Havsa ilçesi, yağış bakımından yarı nemlidir. Doğal bitki örtüsü kuru ormandır. Ortadan kaldırılan ormanların yerinde bozkır oluşmuştur. Bozkır, tarla ve otlak olarak kullanılır.

İlçenin nüfusu, 28.000’e yakındır. Nüfus miktarı bakımından ilimizin beşinci ilçesidir. Havsa kasabasının nüfusu, 9000’den biraz fazladır. Çoğu, Hasköy kasabasıyla köylerde oturan halk tarım ve hayvancılıkla geçinir. İlçede tahıllar, endüstri bitkileri, çeşitli meyveler ve hayvan yetiştirilir. Besin endüstrisi gelişmiştir. 30’dan fazla kooperatif ortaklığı vardır. Havsa kasabasında Cumartesi günleri pazar ve Eylül aylarında panayır kurulur. İlçenin ulaşım ve ticaret durumu iyidir.

İlçenin tarihi Traklarla başlar. İlçe ilkçağda Trak Krallıklarıyla Pers, Büyük İskender ve Büyük Roma İmparatorluğu sınırları içindeydi. Ortaçağda Bizans İmparatorluğu’na bağlıydı. Havsa kasabasının Roma ve Bizans dönemlerindeki adları “Hostizo” ve “Niki” idi. Bizans döneminde çeşitli Budunların ve Haçlıların saldırılarına uğradı. 14.Yüzyıl ortalarında Osmanlı Türklerinin eline geçti ve uzun süre güvenlik içinde yaşadı. İlçenin adı, Kanuni Sultan Süleyman’la söyleşmek hakkına sahip olan Hafsa Hatun’un adından gelir. İlimizin alınışından sonra ilçeye Anadolu’dan göçmen Türkler getirilip yerleştirildi. Havsa kasabasına, Hafsa Hatun bir han, Sadrazam Sokollu Mehmet Paşa bir külliye ve zamanın defterdarı (Maliye Bakanı) bir cami yaptırdı. Çok işlevli yapı topluluğu olan külliye, Mimar Sinan’ın eseridir. Sokullu’nun oğlu Kasım Bey’in hayratı olarak yapılmıştır.

İlçe, 19.yüzyılın birinci ve ikinci yarılarında Rusların eline geçti. Birinci Balkan Savaşından sonra Bulgarların, Birinci Dünya Savaşı ertesinde Yunanlıların saldırısına uğradı. Bazı subaylarımızın komuta ettiği çetelerimiz, halkı düşman zulmünden korudular. Silahlı kuvvetlerimiz, Büyük Zafer’den sora, 23 Kasım 1922 tarihinde ilçeyi geri aldı. Balkan ve Birinci Dünya Savaşından sonra bucak olan Havsa, 1954 yılında üçüncü kez ilçe oldu ve gelişti.

Balkan Savaşından ve depremlerden zarar gören yapıları, 1940 yılında halkın bağışlarıyla onarıldı. Yapıların en değerlisi, külliyedir. Bazı köylerinde tarih öncesi devirlerinde yaşayan Luviler’den kalma olduğu sanılan Ulutaş ve Kurgan kalıntıları vardır. İlçenin yolu düzgündür, fakat turistik belgeli konaklama yerleri yoktur.

İpsala   Merkez Enez Havsa Keşan Lalapaşa Meriç Süloğlu Uzunköprü

İpsala ilçesi ilimizin güney yarısında, ortasına yakın bir yerdedir. Doğusunda Keşan ilçesi, batısında Yunanistan, kuzeyinde Uzunköprü ve Meriç ilçeleri, güneyinde gene Keşan ilçesiyle Enez ilçesi vardır. Yüzölçümü 750 km2’den biraz fazladır. Bu bakımdan ilimizin dördüncü ilçesidir.

İpsala ilçesinde dağ yoktur. İlçenin doğuda kalan büyük bölümü, Doğu Trakya Yontukdüzü denen aşınmış yayla üzerindedir. İlçenin en büyük vadisi, Meriç nehrininkidir. Derinliği ve bizde kalan yamaçlarının eğimi azdır. Bunun geniş vadi tabanındaki düzlüğe İpsala Ovası denir. Bu ova, uzun seddelerle Meriç’in taşkınlarından korunmuştur. Diğer akarsuları, yayla bölümündeki yedi adet deredir. Ovanın güneyinde Çeltik, Sığırcı, Pamuklu adlı doğal göller bulunur. Sultanköy baraj gölü ile Kumdere göleti yapay göllerdir. İlçenin kuzey yarısı Akdeniz ikliminin Trakya Geçit Tipi, güney yarısıysa Marmara tipinin alanındadır. Geçit Tipi İklim, sert bir kara iklimidir. Marmara tipinde kışlar daha yağışlıdır. İlçe, yağış bakımından yarı nemlidir. Doğal bitki örtüsü kuru ormandır. Bu ormanın ortadan kaldırıldığı yerlerde bozkır oluşmuştur. Bozkır, tarla ve otlak olarak kullanılır.

İlçenin nüfusu, 36.000’den biraz fazladır. İpsala, nüfus bakımından ilimizin dördüncü ilçesidir. Merkez nüfusu 9.000’i biraz geçer. Halkın çoğunluğu, diğer kasaba ve köylerde oturur. Tarım ve hayvancılıkla geçinir. İlçede pirinç, çeşitli tahıllar, endüstri bitkileri ve meyveler yetiştirilir. Tarıma dayalı besin endüstrisi gelişmiştir. Tuğla ocakları vardır. İlçenin tatlı suyu, Belediyenin tesislerinde şişelenip satılır. Cuma günleri pazar, Ağustos’ta panayır kurulur.

İlçenin tarihi, Traklarla başlar. İlçe ilkçağda Pers, Büyük İskender, Büyük Roma İmparatorluklarının sınırları içindeydi. Trakların pers egemenliği bitiminde kurduğu I.Trak Krallığının başkenti Kipsela (İpsala) kentiydi. İlçenin adı bu kentin isminden gelir. İlçe ortaçağda Bizans İmparatorluğunun sınırları içindeydi. 14.yüzyıl ortalarında Osmanlı Türklerinin eline geçti. İpsala’yı alan birliğin komutanı Evrenuz Bey’di. İpsala ovası, uzun zaman Osmanlı ordusuna at üretti ve yetiştirdi. Bu atlar, Edirne’de eğitilip süvari birliklerine veriliyordu. İlçe, 19.yüzyılın birinci ve ikinci yarılarında, kısa sürelerle Rusların eline geçti. Birinci Balkan savaşından sonra Bulgar, Birinci Dünya Savaşı ertesinde yunan işgaline uğradı. Yunan yönetimi iki yıl kadar sürdü. Yunanlılar, Mudanya Ateşkes Anlaşması gereği ülkelerine dönerlerken para ve mal hırsıyla zulümler yaptılar. Türk çeteleri, zulüm önleme etkinlikleri gösterdiler. Silahlı kuvvetlerimiz, 20 Kasım 1922 tarihinde ilçemizi geri aldı. İpsala 1928 yılında ilçe merkezi oldu. İkinci Dünya savaşı yıllarında tenhalaştıktan sonra kalkınmaya başladı. 1964 yılında yapılan seddeler, boşaltım ve sulama kanalları, İpsala ovasını zararlardan koruyunca gelişme hızlandı. 

Ayakta kalmış olan Osmanlı yapısı, Alaca Mustafa Paşa camiidir. Tek kubbeli ve tek minarelidir. Tahta işçiliği bakımından sanat değeri taşır. Mustafa Paşa, bir akıncı komutanıydı. Camiin son cemaat yeri sonradan yapılmıştır. Diğer önemli mimarlık eseri, su kemerleridir. Mimar Sinan’ın eseri olan Kervansaray ve İpsala kalesiyle Muradiye camii yıkılmıştır. İlçenin korularıyla gölleri avcılık için çekicidir. Önemli Turizm olayı, Ağustos aylarında spor ve kültür etkinlikleri gösterilir. İlçenin sınır kapısına giden yol üzerinde turistik belgeli konaklama yeri vardır.

Keşan   Merkez Enez Havsa İpsala Lalapaşa Meriç Süloğlu Uzunköprü

İlçe, ilimizin güney yarısındadır. Doğu Trakya Yontukdüzü denen aşınmış yaylanın, Korudağ sırasının ve Pelin yaylasının birer kısmını kaplar. Doğuda Tekirdağ ili, batıda İpsala ve Enez ilçeleri, kuzeyde Uzunköprü ilçesiyle komşudur. Güneyinde Saroz körfezi bulunur. Yüzölçümü, 1100 km2’ye yakındır. Bu bakımdan, ilimizin ikinci ilçesidir.

Korudağ sırasının batı bölümü ilçe sınırları içindedir. İlimizin en yüksek yeri, bu dağın tepelerinden biridir. Yükseltisi 700 metre kadardır. Bu dağın yamaçlarının eğimi azdır. Korudağ batısında Pelin yaylası yer almıştır. Büyük iki vadisi vardır. Doğanca deresininki batıya doğru daha genişler ve Keşan ovası adıyla anılır. Önemli akarsuları, Muzalı ve Doğanca dereleridir. İlçenin doğal gölü, Büyük Tuzla gölüdür. İlçede Kadıköy barajıyla sekiz tane gölet bülünur. Deniz kıyıları bazı yerlerde dik kıyı, bazı yerlerde ise alçak kıyı biçimindedir. İlçenin büyük bölümü, Akdeniz ikliminin Marmara Tipi alanındadır. Bu, nisbeten yumuşak bir deniz iklimidir. Rüzgarlar, daha çok, kuzey yönlerden eser. Güz ve kış mevsimleri daha yağışlıdır. İlçe, yağış bakımından yarı nemlidir. Doğal bitki örtüsü kuru ormandır. Pelin yaylasında koru ve maki denen  bitki topluluğuna rastlanır. Maki, bodur ağaç ve kurakçıl otlardan oluşur. Ormanların ortadan kaldırıldığı yerlerde bozkır oluşmuştur. Bozkır, tarla ve otlak olarak kullanılır.

İlçenin nüfusu, 71.000’den biraz fazladır. Bu bakımdan ilimizin üçüncü ilçesidir. Keşan ilçesinin nüfusu 35.000’e yakındır. Halkın çoğunluğu tarım ve hayvancılıkla geçinir. İlçede endüstri ve ticaret gelişmiştir. Çoğu tarıma dayalı olan çeşitli fabrikaları ve küçük sanayi sitesi vardır. İlçede Cumartesi günleri pazar ve Eylül aylarında panayır kurulur. Keşan’ın ulaşım ve haberleşme durumu iyidir. Çeşitli eğitim kurumları bulunmaktadır. 

İlçenin tarihi Traklarla başlar. İlkçağda Trak Krallığıyla Pers, Büyük İskender ve Büyük Roma İmparatorlukları ilçeye egemen olmuştur. Ortaçağda 10 yüzyıl kadar Bizans İmparatorluğuna bağlı kalan ilçe, bazı Budunların saldırılarına uğradı. 14.yüzyıl ortalarında Osmanlı Türklerinin eline geçti. Anadoludan gelen Topkeşan Yürüklerinin bir kısmı ilçeye yerleştirildi. İlçenin adı, bunların ismiyle ilişkilidir. İlçe Osmanlı Devletinin yükselme devrinde, Sadrazam Hersekzade Ahmet Paşa’nın dirliği idi. 19.yüzyılın birinci ve ikinci yarılarında, kısa sürelerle Rusların eline geçti. Birinci Balkan Savaşından sonra Bulgar ve Birinci Dünya Savaşı ertesinde Yunan işgaline uğradı. Türk çeteleri, iki yıl süren işgal sırasında halkı zulümden korumaya çalıştılar. Türk Silahlı Kuvvetleri, Büyük Zafer’den sonra, 19 Kasım 1922 tarihinde ilçeyi geri aldı. İlçe Cumhuriyet döneminde kalkınıp gelişti. Keşan’ın ilçe oluş yılı 1877’dir.

Rusiyyon kalesi ve Hersekzade Ahmet Paşa külliyesine bağlı  yapıların çoğu ortadan kalkmıştır. Tarihsel değer taşıyan yapıları, Hersekzade Ahmet Paşa Camii ile İbrice-Keşan kervan yolu üstündeki üç taş köprüdür. Uzunkum adlı alçak kıyı, deniz turizmi bakımından elverişlidir. Düzgün yolları ve turistik işletme belgeli konaklama yerleri bulunan ilçe, ilimizin turistik yerlerindendir. İlçenin iç turizm bakımından önemli olayı, panayırı ile Hıdırellezde yapılan dallık adlı bahar şenliğidir. 

Lalapaşa   Merkez Enez Havsa İpsala Keşan Meriç Süloğlu Uzunköprü

İlçe ilimizin kuzey yarısındadır. Yıldız dağlarının güney ve Lalapaşa yaylasının kuzey kısımlarına ait bazı yerleri kaplar. Yüzölçümü 550 km2’ye yakındır. Yüzölçümü bakımından ilimizin beşinci ilçesidir.

İlçenin kuzey bölümü tepeliktir. Tepelerin en yükseği, Muhittin Baba  tepesidir. Burada 600 metre olan yükselti, güneye gidildikçe azalır. Lalapaşa yaylası, Doğu Trakya Yontukdüzü denen aşımış yaylanın bir kısmıdır. Bu yontukdüzü ilçede, daha engebelidir. İlçenin ovası, Tunca çayı vadi tabanındaki küçük düzlüktür. En geniş vadi de bu çaya aittir. İlçedeki vadilerin en uzunu, Lalapaşa deresini içerir. En büyük akarsuyu, kısa bir parçası ilçede olan Tunca çayıdır. En uzun akarsuyu ise, Lalapaşa, Sinanpaşa ve Hasanağa adlarıyla anılan deredir. Bu Tunca çayının bir koludur. İlçenin büyük bölümü, Akdeniz ikliminin Trakya Geçit Tipi alanındadır. Bu iklim oldukça sert bir kara iklimidir. İlçenin kuzey doğu köşesi, Karadeniz ikliminin Orman Tipine ait alanda kalır. Kuru soğuğu daha az, yağışı daha çoktur. İlçe, yağış bakımından yarı nemlidir. Doğal bitki örtüsü kuru  ormandır. Ormanın ortadan kalktığı yerlerde bozkır oluşmuştur. Bozkır tarla ve otlak olarak kullanılır.

İlçenin nüfusu, 11.300 kadardır. İlçenin nüfusu bakımından, ilimizin dokuzuncu ilçesidir. Lalapaşa kasabasında nüfus, 1.250 kadardır. Halkın çoğunluğu köylerde oturur ve tarım alanında çalışır. Tahıllar, endüstri bitkileri, sebze ve meyve üreterek geçinir. İlçenin endüstrisi, daha çok tarıma dayalıdır. Fabrika ve yapımevlerinde un, yarma, peynir, sucuk üretilir. 1992’de işletmeye açılan bir de çimento fabrikası vardır. İlçede işletilmeyen bazı madenler bulunmaktadır. 15 kooperatif ortaklığına sahip olan ilçenin ticaretini, Perşembe günleri kurulan pazar ve Ağustos aylarında düzenlenen panayır canlandırır.

İlçede tarih öncesinden beri insan yaşar. İlçe tarihi, yazı bilen Traklarla başlar. İlçemiz ilkçağda Trak Krallıklarıyla Pers, Büyük İskender ve Büyük Roma İmparatorluklarının sınırları içindeydi. Ortaçağda, önce Bizans İmparatorluğuna bağlıydı. 14. yüzyıl ortalarında Osmanlı Türklerinin eline geçti. İlçenin adı, onu ele geçiren birliğin komutanı olan Lala Şahin Paşa’nın isminden gelir. İlçeye bu ad Cumhuriyet döneminde verildi. İlçe oluş yılı 1945’tir. İlçe merkezi Osmanlı döneminde, Çöke bucağına bağlı olan Paşaköy olarak biliniyordu. İlçe Birinci Balkan Savaşında, Türk-Bulgar birliklerinin çarpışmasına sahne olan yerlerdendi. 1920 yılındaki Türk-Yunan savaşında kolordumuz, Bulgaristan’a çekilirken ilçeden geçmişti. İki yıl kadar süren Yunan egemenliği, Büyük Zafer ve Mudanya Ateşkes Anlaşmasıyla son buldu. Silahlı Kuvvetlerimiz ilçemizi, 27 Kasım 1922 tarihinde geri aldı.

İlçedeki en önemli tarihsel eserler, taş devrinden kalma türbe ve tapınaklardır. Bu türbelere, tablataş, kapaklıkaya, perikızı evi (dolmen) denir. Tapınma yerleri ise ulutaş (menhir) adını taşır. Bunlar, dünyada benzeri az bulunan eselerdir. İlçedeki caminin kiliseden çevrilme olduğu söylenir. Kayıtlarda adı Hacı Lala olarak geçen paşanın yaptırdığı yapılar yıkılmıştır. Sinanköy’deki kale ören durumundadır. Ulaşım durumu iyi olan ilçenin konaklama olanakları elverişsizdir. İlçe, uçar ve kaçar avcılığı yönünden çekicidir. Turizm açısından önemli olayları, söğütlükte kutlanan Hıdırellez ve panayırdır.

Meriç   Merkez Enez Havsa İpsala Keşan Lalapaşa Süloğlu Uzunköprü

İlçe ilimizin orta kısmında ve Lalapaşa yaylasının güney batı köşesindedir. Doğuda Uzunköprü ilçesi, batı ve kuzeyde Yunanistan, güneyde İpsala ilçesiyle komşudur. Yüzölçümü 550 km2’ye yakındır bu bakımdan ilimizin sekizinci ilçesidir.  

İlçede dağ yoktur. En yüksek yeri, yükseltisi 130 metre kadar olan Karayayla tepesidir. İlçenin büyük kısmı, Doğu Trakya Yontukdüzü denen aşınmış yayla üzerindedir. Dalgalı düzlük görünümündeki, bu yaylanın ilçeyi de içeren kuzey bölümüne Lalapaşa yaylası denir. İlçenin en büyük vadisi, Meriç nehrininkidir. İkinci büyük vadi ise Ergene ırmağına ait olandır. İlçenin kapladığı yayla parçasında üç dere ile kollarının küçük vadileri de vardır. Meriç nehrinin ilçede kalan vadi yamaçları az, Ergene ırmağınınki çok eğimlidir. Kuzeyde Meriç nehri vadi tabanı, Akçadam ovası adıyla tanınır. İlçenin büyük akarsuları, adı geçen nehir ve ırmaktır. Edeköy ve Küplü ovaları da Meriç nehri vadi tabanına ait düzlüklerdir. Seddelerle, zararlı su taşkınlarından korunmuşlardır. Üç dere ile kolları, ilçenin diğer akarsularıdır. İlçe, Akdeniz ikliminin Trakya Geçit Tipi alanındadır. Bu iklim sert bir kara iklimidir. Yazlar, genellikle sıcak ve kurak geçer. Kışlar, soğuk ve az yağışlıdır. Güz yağışları ilkbaharınkinden fazladır. Rüzgarlar, daha çok kuzey yönlerden ve orta şiddette eser. İlçe yağış bakımından yarı nemlidir. Doğal bitki örtüsü, kuru ormandır. Eskiden ilçenin kuzey batısıyla güney kısımlarını örten ormanlar ortadan kaldırılmış ve yerinde bozkır oluşmuştur. Bu bozkır, tarla ve otlak olarak kullanılır. Orman kalıntısı ağaçlıklara rastlanabilir. Akdeniz iklimine özgü katran ardıcı adlı ağaççık görülebilir. Maki denen örtüye ait bu ağaççığın yaşaması, ilçeyi Akdeniz iklimi, Marmara Tipinin de etkilediğini gösterir.

İlçede 26.000’e yakın insan yaşar. İlçe, nüfus miktarı bakımından, ilimizin altıncı ilçesidir. Meriç kasabasının nüfusu, 5.000’i biraz geçer.  Halkın çoğunluğu köylerde oturur, tarım ve hayvancılıkla geçinir. İlçede tahıllar, endüstri bitkileri ve meyve yetiştirilir. Tarıma dayalı endüstri gelişmiştir. Fabrika ve mandıralarda pirinç, yağ, un, yarma ve peynir elde edilir. Başlıca el sanatları, sepetçiliktir. İlçede linyit kömürü çıkarılır. İlçede Salı günleri kurulan pazar, ticareti canlandırır. İlçenin ulaşım ve haberleşme durumu iyidir.

İlçede, tarih öncesi devirlerinden beri insan yaşar. İlçenin tarihi, yazı bilen Traklarla başlar. İlçemiz ilkçağda Trak Krallıklarıya Pers-Büyük İskender ve Büyük Roma İmparatorlukları sınırları içindeydi. Ortaçağda, 10 yüzyıl kadar Bizans İmparatorluğuna bağlı kaldı. 14.yüzyıl ortalarında Osmanlı Türklerinin eline geçti. İlçeyi alan birliğin komutanı, Hacı İlbey’di. Yüzyıllarca düşman saldırısından uzak yaşayan ilçe, 19.yüzyılın birinci ve ikinci yarılarında Rusların eline geçti. Birinci Balkan Savaşından sonra Bulgarlar ve Birinci Dünya Savaşı ertesinde Yunanlılar ilçeyi aldılar. 1920 yılında Yunanlılar, Meriç nehrini geçerek Doğu Trakyaya girmek istediler. 60.Tümene bağlı birliklerimiz ilçeyi bir süre savundu. İki yıl kadar süren Yunan işgali, Büyük Zafer’den sonra sona erdi. Silahlı Kuvvetlerimiz, 19 Kasım 1922 tarihinde ilçeyi geri aldı. Meriç’in ilçe oluş yılı 1923’tür.

İlçede görülmeye değer tarihsel yapı yoktur. İlçe uçar ve kaçar avcılığı yönünden çekicidir. İç turizm bakımından önemli olayları, Beyköy dallığı ve Mayalar adıyla anılan ilkbahar şenlikleridir.

Süloğlu   Merkez Enez Havsa İpsala Keşan Lalapaşa Meriç Uzunköprü

İlimizin kuzey yarısında ve Lalapaşa yaylası üstündedir. Doğuda Kırklareli ili, batıda Edirne merkez ilçesi, kuzeyde Lalapaşa ve güneyde Havsa ilçesiyle komşudur. Yüzölçümü, 250 km2  kadardır. Bu bakımdan, ilimizin dokuzuncu ilçesidir.

İlçede dağ yok az yükseltili yayvan tepeler vardır. İlçeyide içeren Lalapaşa yaylası, Doğu Trakya yontukdüzünün bir parçasıdır. Yontukdüz denen aşınmış yayla, dalgalı düzlük görünümündedir. Başlıca vadisi, Süloğlu deresine aittir. Bunun derinliği ve yamaçlarının eğimi azdır. Vadi tabanındaki düzlük, bir ova görünümü verir. İlçenin başlıca akarsuyu, Ergene ırmağının bir kolu olan Süloğlu deresidir. Bu dere üstündeki baraj gölünün suyu tarlalara ve Edirne kentine gönderilir. İlçe, Akdeniz iklimine bağlı Trakya Geçit Tipi ikliminin alanındadır. Bu iklim, epey sert bir kara iklimidir. Rüzgarlar, daha çok kuzey yönlerden eser. İlçe yağış bakımından yarı nemlidir. Doğal bitki örtüsü, kuru ormandır. İlçede meşe korusu ve fundalık vardır. Ağaçlandırmalar da yapılmıştır. Ormanların ortadan kaldırıldığı yerlerde bozkır oluşmuştur. Bu bozkır tarla ve otlak olarak kullanılır.

İlçenin nüfusu, 12.000’e yakındır. Süloğlu nüfus bakımından, ilimizin sekizinci ilçesidir. İlçe merkezinin nüfusu, 4.500 kadardır. Çoğunluğu köylerde oturan halk, tarım ve hayvancılıkla geçinir. İlçede Çeşitli tahıllar, endüstri bitkileri, meyveler, küçük ve büyük baş hayvanlar yetiştirilir. Linyit ve taşocağı bulunur, iyi cins kireç yapılır. Endüstri gelişmemiştir. Ulaşım durumu iyidir. Cuma günleri pazar, Ağustos aylarında panayır kurulur.

İlçenin tarihi, Traklarla başlar. İlçe ilkçağda Trak Krallıklarıyla Pers, Büyük İskender ve Büyük Roma İmparatorluklarının sınırları içindeydi. Ortaçağda, 10 yüzyıl kadar Bizans İmparatorluğuna bağlı kaldı. 14.yüzyıl ortalarında Osmanlı Türklerinin eline geçti. 15.yüzyıl ve sonrasında, ilçeyide kapsayan geniş bir yöreye, Anadoludan getirilen yörükler yerleştirildi. Eski haritalarda ilçe merkezinin adı, Süleköy, Gerdelli’ninki Gerdeli olarak okunmaktadır. İlçe, Fatih Sultan Mehmet zamanında padişahın, daha sonra seçkin devlet adamlarının dirliğiydi. Dirlikle ilgili eski kayıtlarda Süleyman oğlu Süle ve Hacı Sinan Oğlu Süle Çelebi, Süle ovası, Süle yaylası adları geçer. Süloğlu adı bu isimlerle ilişkilidir. Osmanlı İmparatorluğu döneminde rahat yaşayan ilçe, 19.yüzyıl birinci ve ikinci yarılarında, kısa sürelerle, Rusların eline geçti. Birinci Balkan Savaşında Bulgar-Osmanlı savaşımlarına sahne oldu. Bu savaştan sonra Bulgarlar ve Birinci Dünya Savaşı ertesinde Yunan işgaline uğradı. Bazı yurtsever yiğitler, bu işgaller sırasında, halkı düşman zulmünden korudular. İki yıl kadar süren Yunan yönetimi, Büyük Zafer’den sonra son buldu. Silahlı Kuvvetlerimiz ilçeyi, 22 Kasım 1922 tarihinde geri aldı. 19.yüzyılda köy olarak Havsa’ya Cumhuriyet dönemi başlarında bucak olarak Edirne merkez ilçesine bağlanan Süloğlu, 1991 yılının Eylül ayında ilçe oldu. (12.09.1991 tarihinde)

Bekçitepe denen yerde, Traklardan kalma olduğu sanılan kurganlar vardır. İlçenin düzgün yolları varsa da konaklama yerleri yoktur. Baraj gölü çevresi bir piknik yeri olarak ilgi çeker. Önemli iç turizm olayları, uçar ve kaçar avcılığı ile panayırıdır.

Uzunköprü   Merkez Enez Havsa İpsala Keşan Lalapaşa Meriç Süloğlu

İlçe ilimizin orta kısmında ve Trakya yontukdüzü üstündedir. Doğuda Kırklareli ve Tekirdağ, batıda Meriç ilçesi ve Yunanistan, kuzeyde Edirne merkez ve Havsa ilçeleri, güneyde İpsala ve Keşan ilçeleriyle komşudur. Yüzölçümü 1.200 km2’yi geçer. Kapladığı yer bakımından Edirne ilçeleri arasıda birinci gelir.

İlçede dağ yok doğu kısmında yüksek tepeler vardır. İlçenin kuzey yarısı, Lalapaşa yaylasındadır. Bu yayla, Trakya yontukdüzünün bir parçasıdır. Aşınmış yayla olan yontukdüz, Korudağ’la Yıldızdağı arasındadır. İlçenin en büyük vadisi, Ergene ırmağındakidir. Bu vadi, kuzeyde dik ve güneyde eğik yamaçlıdır. Batıya doğru genişleyen tabanı, Ergene ovası adıyla anılır. Yaylada bu ırmağın kolları olan irili ufaklı dereler bulunur. Altınyazı barajı, Alıç düzengeci ve altı büğet (set) bu dereler üstünde yapay göller oluşturmuştur. İlçe, Akdeniz ikliminin Trakya Geçit Tipi alanındadır. Bu iklim deniz ve kara iklimleri arasında bulunan sert bir iklimdir. Rüzgarlar, genellikle kuzey yönlereden ve orta şiddette eser. İlçe, yağış bakımından yarı nemlidir. Doğal bitki örtüsü, kuru ormandır. Ormanın ortadan kaldırıldığı yerlerde bozkır oluşmuştur. Bozkır, tarla ve otlak olarak kullanılır.

İlçenin nüfusu, 83.000’i biraz geçer. Uzunköprü, bu bakımdan ilimizin ikinci ilçesidir. Kentin nüfusu, 35.000’e yakındır. İlçe, ilimizin, köylü nüfusu en fazla olan ilçesidir. Halkın çoğunluğu tarım ve hayvancılıkla geçinir; tahıllar, endüstri bitkileri, sebze, meyve, büyük-küçükbaş hayvan yetiştirir. İlçede yüksek kalorili linyit çıkarılır. Endüstrisi, daha çok tarıma dayalı olarak gelişmiştir. Çeşitli besin maddeleri üretilir. Küçük sanayi sitesi vardır. Ulaşım ve haberleşme durumu iyidir. Perşembe günleri pazar, Eylül’de panayır kurulur.

İlçenin tarihi, Traklarla başlar. İlçe ilkçağda Trak Krallıklarıyla Pers, Büyük İskender, Büyük Roma İmparatorluklarının sınırları içindeydi. Ortaçağda, 10 yüzyıl, Bizans İmparatorluğuna bağlı kaldı. 14.yüzyıl ortalarında Osmanlı Türklerinin eline geçti. Uzunköprü kenti, Padihşah II.Murat zamanında kuruldu. Bu padişah, Ergene köprüsünü ve onun yanına bir külliye (çok işlevli yapı topluluğu) yaptırdı. Anadolu’dan getirttiği Türk göçmenleri yerleştirdi. Sonra iki kez büyük onarım gören kent, 19.yüzyılda iki kez Rus işgaline uğradı. Birinci Balkan Savaşından sonra Bulgarların ve Birinci Dünya Savaşı ertesinde Yunanlıların eline geçti. Büyük Zafer’den sonra; 18 Kasım 1922 tarihinde kurtuldu.

En ünlü tarihsel yapısı, Mimar Muslihiddin’in eseri olan Ergene köprüsüdür. Uzunluğu 1200 metreyi, kemer sayısı 170’i geçer. Kemerlerinin bazıları sivri, bazıları yuvarlaktır. Köprünün yüksekliği ve genişliği yer yer değişir. Bazı ayaklarında selyaranlar, üstünde balkonlar vardır. Köprünün genişliği Cumhuriyet dönemindeki onarımında arttırılmıştır. Diğer önemli yapılar, II.Murat külliyesinin tek minareli ve çatılı Muradiye camii, II.Beyazıt zamanında Mimar Hayrettin’in yaptığı Halise Hatun camii, külliyenin bir vakfı olan Çifte Hamam, köprüye eklenmiş çeşmeyle başka çeşmelerdir.Köprünün kentten yana ucuna, İkinci Meşrutiyet döneminde eklenen, Hürriyet çeşmesi adıyla anılır. Daha eski öteki tarihi çeşmeler Gazi Mahmut (Belediye parkı), Halise Hatun (Hacı İbrahim Ağa yada Tosbağacı) çeşmeleriyle Telliçeşmedir. İlçenin kırları, uçar ve kaçar, ırmağıysa balık avcılığı yönünden çekicidir. Önemli iç turizm olayları, Bülbül deresinde yapılan Dallık adlı bahar şenliği, av partileri ve panayırdır. İlçenin düzgün kara ve demiryollarıyla konaklama yerleri vardır.

 

Since then. I replica rolex never acclimated this watch, has replica watches uk been admired to now, aria replica rolex to his ancestor during words are still in my rolex uk apperception the a lot of acerb affliction and ancestor replica rolex to brainwash the address has become my activity and plan of the motto.